De laatste loodjes

Afgelopen weekend gebruikt om naar Rama (El Rama) te gaan. Het ligt aan het einde van de snelweg Nic.7. Werkelijk alles houd er op. Allereerst en belangrijkste de snelweg. Vanuit El Rama kan je verder richting de Caraibische zee, de stad Bluefield, per boot. Het kent een heuse haven waar een boot van zeker ca.8 meter kan aanmeren om lading in te nemen naar Bluefield, een vaartijd van ca. 8 uur. Met een zware speedboot, incl. zwemvest kan het ook in 1,5 uur, die kans laten wij graag voorbij gaan.


Havenhoofd van El Rama




Ze gebruiken de boot daar wel optimaal cq. met volle bepakking, hij gaat bijna onder, hij ligt vast in het zand maar uitvaren zal hij. Of hij werkelijk is aangekomen verteld het verhaal niet. Naast de haven kent het natuurlijk ook alle geneugten die een haven kent, het is een stadje voor eenmaal. We hebben ook een boot geregeld en een vaartocht van ruim anderhalfuur op de Rio San Juan gevaren. Hij is van de kant, hij drijft richting Bluefiled, nooit hebben we meer iet van hem gehoord.

De volgende dag weer terug naar La Gateada een busreis van 2 uur uit het vlakke oostelijke deel van Nicaragua naar de heuvels/bergen van de provincie Chontales. De laatste week komt voormij inzicht.

Even wat fotootje`s



Ons slaaphuis, het vrouwenhuis in La Gateada



















Even een uitzichtje pikken



Even het varkentje uitlaten





Petroglieven, restanten uit een ver verleden

Heerlijk, eindelijk aan de slag

Het heeft even geduurd maar hier ben ik dan weer even.

Vandaag heb ik de hoge status van de burgemeesters-stoel behaald. Het is wel de stoel van hem of haar in Villa Sandino maar toch het voelt goed om vandaan mijn weblog bij te houden. Even een terugblik .



Eerste verkenningen

 Wij beginnen met het herstellen van de afscheiding aan de rand van het `verre veld`. Er is gekozen voor een constructie van betonnen elementen op een gemetselde muur. Gereedschap heeft zijn houdbaarheidsdatum allang overschreden, Scheppen van bedenkelijke kwaliteit, spijkers worden meerdere keren gebruikt, het schietlood en flessen waterpas worden hier nog in ere gehouden. Voor ons Nederlanders zal een dergelijke aanpak en bouwwijze niet door de keuring heen weten te komen maar ja hier in Nicaragua is de bouwkunst nog een echte kunst.



De bouwploeg bestaat uit een 4 tal kerels uit het dorp die in hun vele vrije tijd (werkloos) en hun krachten geven om dit werk te verrichten. Zonder enig voorbehoud doen ze vreselijk hun best met de beperkte middelen en mogelijkheden die ze hebben. Wij, Carl, Steven en ik vullen het team aan. Omder de omstandigheden vervullen wij slechts een ondersteunende rol. Verspreid over een groot deel van het complex liggen de ingredienten om aan de klus te beginnen.

Helaas voor de bouwploeg niet erg geordend en ook niet echt binnen handbereik.Waterdragen uit een beekje, cementsjouwen vanaf de laatste woning in het dorp waar het opgeslagen ligt, grindscheppen, specie mengen en met emmers naar de plek brengen Al met al een eerlijk maar erg warm karweitje waarbij wij ons en onze zweetdruppeltjes niet sparen.Hoever de renovatiemogelijkheden uiteindelijk reiken is ons niet bekend. Het speelveld moet nog worden opgehoogd, geёgaliseerd en ingezaaid, de loopstroken en de pit moet nog worden aangelegd. In het tempo waarin hier gewerkt `moet` worden kan het uiteindelijke resultaat nog wel even op zich wachten en zullen wij dat zeker niet meemaken.

Het complex zal voor de jeugd van Villa Sandino, het dorp en wijde omgeving zeker een grote verbetering in haar activiteiten en mogelijkheden voor de jeugd betekenen. Maar toch, er valt hier ook nog zoveel anders te doen.

Saludos, Jan de HoopWoensdag 16 februari.Zoals gebruikelijk start ook deze dag, onze eerste echte werkdag na een rustdag en een overlegdag, om 6.00 uur. Anderen blijken dit nog niet vroeg genoeg te vinden. Het dorp ligt aan weerszijden van de grote, 2 baans, weg naar Rama. Regelmatig worden we in de nacht herinnert aan deze ligging door luiddruchtig claxonerende zware vrachtauto`s en bussen.

Baseball (honkbal) is de meestpopulaire sport van het land, gevolgd door voetbal en boxen. In La Gateada, een van de comarca`s (dorp) van Villa Sandino, ligt een honkbalveld op een afgevlakt deel boven het dorp. Een speelveld dat allang door zijn levensduur heen is. Tribune, afrasteringen, veldbelijning werkelijk alles laat een accomodatie zien die in staat van verval terecht is gekomen. Het speelveld heeft zijn beste dagen allang achter zich gelaten. Van een bespeelbaar veld is allang geen spraken meer.. Het wordt momenteel door de jeugd gebruikt om een partijtje voetbal op te spelen. Er zijn vanuit de gemeente Zutphen gelden beschikbaar gekomen om deze accomodatie op te knappen.

Villa Sandino, Muhan en La Gateada

Een hele week alweer voorbij. Je weet wel waar je bent hier. Geen internationaal telefoon, geen internet. Vanmorgen zijn we al vroeg op pad gegaan naar Juigalpa, de hoofdstad van de provincie Chontales. Even geld wisselen, naar de familie bellen en weblog bijwerken. Daarvoor moet je wel 2 uur in de bus zitten en uit de bergen afzakken richting Managua.
Even een samenvatting vcan een hele week.
Aangekomen uit Managua in Muhan, gegeten bij de familie van Luis de conttactpersoon terplaatsen.

Na het eten op een open vrachtwagen naar het dorp La Gateada waar we onder gebracht zijn in het vrouwenhuis. Op de bovenverzdiepen hebben we een eenvoudige slaapplaats gekregen voor de komende 2 weken.
Maandag was een uitrustdag, dinsdag en woensdag hebben we onze zweetdruppels op het restauratieproject, het plaatselijke honkbalveld, achtergelaten. Een accomodatie die allang door zijn houdbaarheidsdatum heen is. Er zijn gelden uit Zutphen ter beschikking gekomen om het terrein te herstellen. Afrasteringen, speelveld, allesverkeerdin een zekere staat van verval. Wij worden ingezet om samen met een 4-tal plaatselijke hede afscheiding van ´het verre veld´ te herstellen. Er is gekozen voor een betonnen afscheing op een door grote stene gemetselde rand. Werelijk alles wordt met de hand gedaan. Sjouwen, mengen sjouwen storten en zweten.

Donderdag hebben we een aantal basisscholen in het buiten gebied bezocht. Schooltjes van 2 lokaaltje ergens waara nauwelijks meer iets is. Klasjes van 12 kinderen verdeeld over 4 schooljaren.

Vrijdag hebben we een tocht door de ´wildernis' gelopen op weg naar peroglyphen. Overblijfselen uit een ver verleden (500-1500 jr. n.Chr.) Er is nog niet zoveel bekent van deze in rotsen gekerfde afbeeldingen. Een in deze omgeving wonend oud baasje heeft in de omgeving whet e.e.a. laten zien. De tocht was langer en zwaarder dan we hadden gedacht. Terug via een bergriviertje terug geklouterd.

Komende week een aantal dagen werken, zorgen dat de nieuwsbrief vanuit het gemeentehuis verstuurd wordt en nog een aantal schooltjes in het buiten gebied bezoeken.
Volgend weekend wordt e.e.a hier vervolgd.

tot dan, groetjes

Terug naar Managua

Afgelopen week stond in het teken van Spaanse les. Nou in kan je vertellen dat het een hele opgave is om van mensen in een onbekende taal een taal te leren die je niet kent. Nou ben ik al geen gammatikaal taalwonder maar toch. Gelukkig ben ik van deze spaanse furie verlost. Het niveau wat ik bereikt heb ligt zeker niet hoger dan twee op een schaal van honderd. Misschien dat Nederlandse aanvulling een wereld doet open gaan die spaans heet.

Belevenissen en ervaringen heb ik deze week genoeg opgedaan. Zien hoe mensen met alle mogelijke middelen het leven net vol kunnen houden. Het drukt je temeer op de weelde die Nederland heet.

Vanmorgen heb ik van Juan en Maria, mijn tijdelijke ouders, afscheid genomen en ze bedankt voor de zorg die ze aan me besteed hebben. We zijn in de loop van de middag teruggekeerd in het warme Managua. Waar we in ons eerdere hotel zijn teruggekeerd voor een nacht. Morgen reizen we door naar ons eigenlijke doel de gemeente Villa Sandino een busreis van ongeveer 3,5 uur naar een vochtiger deel van Nicaragua. Heel benieuwd welke wereld daar weeropen gaat.
Ik zal een ieder op de hoogte proberen te houden. De middelen zijn er naar ik heb gehoord beperkt dus hoe en wanneer we zullen het zien.
Foto´s moet ik maar even niet doel de traagheid van het leven hier heeft ook de harde schijf van deze computer bereikt.

Groeten uit een nu afkoelend Managua, namens Jan, Steven en Carl.