Nog een nachtje slapen

Gisteravond konden we terug kijken op een inspannende dag maar we konden het toch niet laten om ´s avond de zon in het water van Laguno de Masaya te zien schijnen met een immer uit haar binnenste rokende moeder-aarde
Vandaag zijn we vanuit Masaya verder gereisd naar Managua, waar de in de loop van de ochtend zijn aangekomen. In ons basiskamp troffen we Carl die direct naar Managua was gegaan toen Steven en ik besloten Masaya te gaan bezoeken. Onderweg hebben we afscheid genomen van de vulkaan die we nog geruime tijd in het vizier hebben gehad.

Nog een nachtje slapen, morgen staat in het teken van mijn terugreis. Alhoewel mijn 2 compagnieros hier nog 2 weken kunnen blijven moet ik het veld ruimen. Jullie kennen dit, wel de plicht roept mij terug.
Opstaan, even bellen met thuis en uitgezwaaid zal worden door Carl en Stevan.


Adios mi amigosIn Managua hebben we met Carl onze belevenissen doorgenomen en hebben in de loop van de dag het Nationaal Arboretum (bomen verzameling) bezocht. Het stelt al met al niet erg veel voor waarna we zijn doorgelopen naar het Nationaal museum. Het is een mooi groot wit geplijsterd gebouw. Het geeft een klein zicht op het historische Nicaragua.

Masaya Vulcan Parque

Het hotel, Hotel Central, wat we voor twee nachten hebben betrokken in Masaya kan eigenlijk niet minder basic. Alles werk, het is schoon, twee bedden, douche met regenkop, halve meter loopruimte, goede ventilator, kleuren televisie en een zeiltje als deur voor de nodige privacy op het kleine kamertje en dat alles op een ruimte van 3,5 bij 2,5 meter. Dun spaanplaatje tussen de buren en ons en eten altijd buiten de deur. Maar ja wat willen we ook voor 3,5 euro per nacht.

Deze dag staan in het teken van een bezoek aan het Masaya Vulcan Parque. De bus is het snelste en het goedkoopste om er naar toe te rijden, 19 eurocent en ze zetten je af voor de poort. Maar ja dan begint het pas, de beklimming, welliswaar met een tussen stop na 1 km in het bezoekerscentrum maar de bovenbeenspieren weten weer waar ze voor zijn. Plotseling na een klim van 5 kilometer doemt de rokende krater op. Een werkende vulkaan, op de rand staan er erin kijken is toch heel wat anders dan de molens van Kinderdijk. Er wordt aan geraden om niet langer dan zo´n 20 minuten in de dircte nabijheid ervan te blijven in verband met de giftige veelal fosfor vrijkomende dampen in te ademen.

begroeiing op laatste eruptie ca. 17.80

Terug naar beneden gaat veel beter en lopende zie je ook nog eens wat. De middag nog even wat leuteren en lanterfanten in de stad en de dag zit er alweer op.

Morgen terug naar het basiskamp, Hotel Santos in Managua, we kijker er steeds meer naar uit.

groeten uit een warm Nicaragua.

De laatste loodjes

Afgelopen weekend gebruikt om naar Rama (El Rama) te gaan. Het ligt aan het einde van de snelweg Nic.7. Werkelijk alles houd er op. Allereerst en belangrijkste de snelweg. Vanuit El Rama kan je verder richting de Caraibische zee, de stad Bluefield, per boot. Het kent een heuse haven waar een boot van zeker ca.8 meter kan aanmeren om lading in te nemen naar Bluefield, een vaartijd van ca. 8 uur. Met een zware speedboot, incl. zwemvest kan het ook in 1,5 uur, die kans laten wij graag voorbij gaan.


Havenhoofd van El Rama




Ze gebruiken de boot daar wel optimaal cq. met volle bepakking, hij gaat bijna onder, hij ligt vast in het zand maar uitvaren zal hij. Of hij werkelijk is aangekomen verteld het verhaal niet. Naast de haven kent het natuurlijk ook alle geneugten die een haven kent, het is een stadje voor eenmaal. We hebben ook een boot geregeld en een vaartocht van ruim anderhalfuur op de Rio San Juan gevaren. Hij is van de kant, hij drijft richting Bluefiled, nooit hebben we meer iet van hem gehoord.

De volgende dag weer terug naar La Gateada een busreis van 2 uur uit het vlakke oostelijke deel van Nicaragua naar de heuvels/bergen van de provincie Chontales. De laatste week komt voormij inzicht.

Even wat fotootje`s



Ons slaaphuis, het vrouwenhuis in La Gateada



















Even een uitzichtje pikken



Even het varkentje uitlaten





Petroglieven, restanten uit een ver verleden

Heerlijk, eindelijk aan de slag

Het heeft even geduurd maar hier ben ik dan weer even.

Vandaag heb ik de hoge status van de burgemeesters-stoel behaald. Het is wel de stoel van hem of haar in Villa Sandino maar toch het voelt goed om vandaan mijn weblog bij te houden. Even een terugblik .



Eerste verkenningen

 Wij beginnen met het herstellen van de afscheiding aan de rand van het `verre veld`. Er is gekozen voor een constructie van betonnen elementen op een gemetselde muur. Gereedschap heeft zijn houdbaarheidsdatum allang overschreden, Scheppen van bedenkelijke kwaliteit, spijkers worden meerdere keren gebruikt, het schietlood en flessen waterpas worden hier nog in ere gehouden. Voor ons Nederlanders zal een dergelijke aanpak en bouwwijze niet door de keuring heen weten te komen maar ja hier in Nicaragua is de bouwkunst nog een echte kunst.



De bouwploeg bestaat uit een 4 tal kerels uit het dorp die in hun vele vrije tijd (werkloos) en hun krachten geven om dit werk te verrichten. Zonder enig voorbehoud doen ze vreselijk hun best met de beperkte middelen en mogelijkheden die ze hebben. Wij, Carl, Steven en ik vullen het team aan. Omder de omstandigheden vervullen wij slechts een ondersteunende rol. Verspreid over een groot deel van het complex liggen de ingredienten om aan de klus te beginnen.

Helaas voor de bouwploeg niet erg geordend en ook niet echt binnen handbereik.Waterdragen uit een beekje, cementsjouwen vanaf de laatste woning in het dorp waar het opgeslagen ligt, grindscheppen, specie mengen en met emmers naar de plek brengen Al met al een eerlijk maar erg warm karweitje waarbij wij ons en onze zweetdruppeltjes niet sparen.Hoever de renovatiemogelijkheden uiteindelijk reiken is ons niet bekend. Het speelveld moet nog worden opgehoogd, geёgaliseerd en ingezaaid, de loopstroken en de pit moet nog worden aangelegd. In het tempo waarin hier gewerkt `moet` worden kan het uiteindelijke resultaat nog wel even op zich wachten en zullen wij dat zeker niet meemaken.

Het complex zal voor de jeugd van Villa Sandino, het dorp en wijde omgeving zeker een grote verbetering in haar activiteiten en mogelijkheden voor de jeugd betekenen. Maar toch, er valt hier ook nog zoveel anders te doen.

Saludos, Jan de HoopWoensdag 16 februari.Zoals gebruikelijk start ook deze dag, onze eerste echte werkdag na een rustdag en een overlegdag, om 6.00 uur. Anderen blijken dit nog niet vroeg genoeg te vinden. Het dorp ligt aan weerszijden van de grote, 2 baans, weg naar Rama. Regelmatig worden we in de nacht herinnert aan deze ligging door luiddruchtig claxonerende zware vrachtauto`s en bussen.

Baseball (honkbal) is de meestpopulaire sport van het land, gevolgd door voetbal en boxen. In La Gateada, een van de comarca`s (dorp) van Villa Sandino, ligt een honkbalveld op een afgevlakt deel boven het dorp. Een speelveld dat allang door zijn levensduur heen is. Tribune, afrasteringen, veldbelijning werkelijk alles laat een accomodatie zien die in staat van verval terecht is gekomen. Het speelveld heeft zijn beste dagen allang achter zich gelaten. Van een bespeelbaar veld is allang geen spraken meer.. Het wordt momenteel door de jeugd gebruikt om een partijtje voetbal op te spelen. Er zijn vanuit de gemeente Zutphen gelden beschikbaar gekomen om deze accomodatie op te knappen.